آن یار پریچهر که شوخ است و لوند است               قد سرو خرامان و  لبش   شکر وقند  است

دیدم دو سه شب  پیش  ورا  یکه  و  تنها               گفتم  صنما  نرخ  متاع   تو  به    چند است

گفتا که: گران است گفتم :  دهمت   جان             گفتا دهمت جان که   یکی حرف چرند است

زر دادمش و بردمش  از     حاشیه   بیرون              دیدم که صنم دست    به  وا کردن بند است

استاده     عطا  کرد   متاعش   که   بفرما              گفتم که نه این شرعی ونی عرف پسنداست

افتادگی      آموز     اگر   طالب     فیضی              هرگز نخورد   آب  زمینی   که   بلند  است!